Feeds:
Άρθρα
Σχόλια

Archive for Μαΐου 2010

ΑΡΧΑΙΑ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗΣ 2010

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΓΝΩΣΤΟΥ

Εάν όμως θα ζήσω περισσότερο χρόνο, ίσως  θα είναι αναπόφευκτο (αναγκαίο) να υφίσταμαι τα βάρη του γήρατος και να βλέπω και να ακούω λιγότερο και να συλλογίζομαι χειρότερα και να  καταλήξω να μαθαίνω με περισσότερη δυσκολία, και να ξεχνάω πιο εύκολα και σε όσα πρωτύτερα ήμουν καλύτερος σε αυτά να γίνω χειρότερος. Αλλά βέβαια αν δεν τα αντιλαμβανόμουν αυτά ,η ζωή μου  θα ήταν αβίωτη, ενώ αν τα αντιλαμβάνομαι( τώρα), πως είναι δυνατόν να ζω χειρότερα και πιο δυσάρεστα; Αλλά όμως αν θανατωθώ άδικα, αυτό θα ήταν ντροπή για αυτούς που θα με σκότωναν ∙ γιατί αν η αδικία είναι ντροπή, πως δεν είναι ντροπή να κάνει κανείς άδικα οτιδήποτε;

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ

Γ2

  • τοῖς πολλοῖς
  • τῷ γήρᾳ
  • τήν δυσμαθῆ
  • τούτους
  • ὑμῶν
  • ἑώρα
  • ἀπόβηθι
  • γενοίμεθα
  • ᾒσθηνται
  • ἀδικῆσαι

Γ3α

  • ἐπιτλεῖσθαι:τελικό απαρέμφατο Υποκ στην απρόσωπη έκφραση «ἀναγκαῖον ἒσται»
  • πρότερον: επιρπροσδιορισμός του χρόνου στο «ἦν»
  • τούτων :γενική συγκριτική από το «χείρω», λειτουργεί ως β΄όρος σύγκρισης
  • ἀβίωτος: Κατηγορούμενο στο βίος μέσω του «ἂν εἲη»
  • ἐμέ: αντικείμενο στη μετοχή «τοῖς ἀποκτείνασι»
  • ὁτιοῦν: Αντικείμενο σύστοιχο στο «τό ποιεῖν»

Γ4α

«ἀλλά μήν ταῦτα γε  μή αἰσθανομένῳ  μέν ἀβίωτος ἀν εἲη ὁ βίος»

ΑΠΑΝΤΗΣΗ :  ἀλλά εἰ μην ταῦτα γε αἰσθανοίμην ἀβίωτος ἀν εἲη ὁ βίος.

 Πρόκειται για λανθάνοντα υποθετικό λόγο με υπόθεση την υποθετική μετοχή ασθανομέν (που αναλύεται με την υποθετική πρόταση: εἰ γε αἰσθανοίμην )και απόδοση βίωτος ν εη. Δηλώνει την απλή σκέψη του λέγοντος.

Read Full Post »

Μερικές από τις πλέον ενδιαφέρουσες ταινίες του 63ου φεστιβάλ των Καννών προβλήθηκαν στο διαγωνιστικό τμήμα και δεν αποκλείεται να βρεθούν ανάμεσα στις ταινίες που θα βραβευτούν είτε με το Χρυσό Φοίνικα, είτε με άλλα βραβεία του φεστιβάλ.

Ο Κεν Λόουτς παρουσίασε το πολιτικό θρίλερ «Ιρλανδική Διαδρομή».

Η έρευνα ενός πρώην μέλους των Ειδικών Δυνάμεων στο Ιράκ γύρω από τον περίεργο θάνατο στη Βαγδάτη του ενός στενού φίλου του, χρησιμοποιείται για να δώσει μια εικόνα των οικονομικών συμφερόντων στις εμπόλεμες ζώνες από διάφορους εργολάβους.

Η ταινία του Κεν Λόουτς ξεχωρίζει για τις ερμηνείες της.

Στην ταινία «Η χαρά μου», πρώτη μεγάλου μήκους ταινίας του Ρώσου σκηνοθέτη Σεργκέι Λοζνίτσα, έχουμε μια απαισιόδοξη, βουτηγμένη σε μια κατάμαυρη ατμόσφαιρα, αλληγορία πάνω στη σύγχρονη ρωσική κοινωνία.

Μέσα από διάφορες ιστορίες, που ξεκινούν από την εποχή του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου και φτάνουν ως τις μέρες μας (όλες βασισμένες σε ιστορίες που έμαθε στη διάρκεια των ταξιδιών του στη Ρωσία ο πρώην ντοκιμαντερίστας σκηνοθέτης), μας φέρνει σε επαφή με διεφθαρμένους αστυνομικούς, κλέφτες, νεαρές πόρνες. Ο Σ. Λοζνίτσα έφτιαξε μια ταινία με δυνατές εικόνες.

Στη ταινία «Ποίηση», ο Νοτιοκορεάτης σκηνοθέτης Τσανγκντόνγκ Λι μας παρουσιάζει το πορτρέτο μιας ηλικιωμένης γυναίκας η οποία, για να αλλάξει κάπως την ανιαρή ζωή της, αποφασίζει στα 60 της τόσα χρόνια να γίνει ποιήτρια, ενώ, παράλληλα προσπαθεί να συμφιλιωθεί με την απάνθρωπη πράξη του νεαρού εγγονού της να βιάσει με πέντε συμμαθητές του μια κοπέλα, οδηγώντας την στην αυτοκτονία.

Ο Λι καταγράφει με λεπτομέρεια, αλλά και κριτικό μάτι την κοινωνία μέσα στην οποία κινούνται τα πρόσωπά του, δημιουργώντας σκηνές από τις οποίες δεν λείπει και μια ποιητική πνοή. Οι κριτικοί κάνουν λόγο για μια εξαιρετική ερμηνεία από την Τζουνκί Γιουν.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=332623&dt=19/05/2010#ixzz0oOCoH5tJ

Read Full Post »

Α1 Να γράψετε στο τετράδιό σας την περίληψη του κειμένου που σας δόθηκε (100-120 λέξεις). ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Η συγγραφέας πραγματεύεται τη  σημασία της αυτομόρφωσης σε όλη τη διάρκεια της ζωής του ανθρώπου. Θεωρεί πως βάση της όλης αυτής εκπαιδευτικής διαδικασίας αποτελεί τόσο ο ίδιος ο άνθρωπος  και οι ανάγκες του όσο και το περιβάλλον μέσα στο οποίο δρα και αναπτύσσεται. Στη συνέχεια ,παραθέτει όλους τους φορείς,  κοινωνικούς ,εκπαιδευτικούς και τεχνολογικούς που συμβάλλουν στη μορφωτική του ανάπτυξη. Θεωρεί πως η αυτομόρφωση αποτελεί μια διαδραστική συμμετοχή ποικίλων θεσμών και κοινωνικών φορέων που πρέπει να διαμορφώνονται από τον ίδιο τον άνθρωπο. Οι εξελίξεις της τεχνολογίας και η επίδραση τους στην αναμόρφωση των επαγγελμάτων καθιστούν τη δια βίου μάθηση αναγκαίο παράγοντα επαγγελματικής εξέλιξης. Έτσι, η νέα πραγματικότητα στον εργασιακό χώρο, αναγκάζει τα άτομα να παρεκκλίνουν από το αρχικό τους επάγγελμα και να διαλέξουν ένα άλλο. Ολοκληρώνοντας θεωρεί ότι η εκπαίδευση δεν είναι πλέον με την παραδοσιακή έννοια του όρου η απλή μετάδοση γνώσεων αλλά μια διαδικασία που εκτείνεται πέρα από τη σχολική τάξη.

Β1. Να αναπτύξετε σε μια παράγραφο 80 έως 100 λέξεων το περιεχόμενο του παρακάτω αποσπάσματος του κειμένου: … οι νέοι άνθρωποι των τεχνολογικών κοινωνιών καλούνται να αλλάξουν δύο ή τρία επαγγέλματα στην επαγγελματική πορεία τους …ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

 Οι συνεχώς μεταβαλλόμενες μορφές που παίρνει η σύγχρονη κοινωνία και η επίδραση των νέων τεχνολογιών σε όλους του κοινωνικούς τομείς, καθιστούν αδήριτη την αναδιάρθρωση του εργασιακού χώρου. Το πλήθος των ανακαλύψεων και ο ακατάπαυστος ρυθμός της εξέλιξης, δεν εγγυώνται την εργασιακή επάρκεια όπως εκείνη μεταδίδεται κατά τη διάρκεια των σπουδών των νέων. Τα άλλοτε «σύγχρονα» επαγγέλματα χάνουν την χρηστική τους αξία και εύκολα αντικαθίστανται από την επιβαλλόμενη νέα γνώση και εξειδίκευση, που παγιώνονται επιτακτικά. Η συνεχής επιμόρφωση και επέκταση των γνωστικών ορίων κρίνεται πλέον βασική προϋπόθεση για την εργασιακή  ανέλιξη των νεαρών ατόμων. Σε αρκετές περιπτώσεις μάλιστα, όταν η αδιάλειπτη  ενημέρωση δεν συνάδει με τα δημοφιλή για την αγορά εργασίας επαγγέλματα, οι νέοι αναγκάζονται ακολουθώντας τις επιταγές της εποχής, να αλλάξουν κατευθύνσεις  και να προσαρμοστούν στη νέα εργασιακή πραγματικότητα.  

Β2. α) Με ποιον τρόπο αναπτύσσεται η τελευταία παράγραφος του κειμένου;

(Η εκπαίδευση δεν νοείται … των σχολικών τειχών)

β) Να εντοπίσετε τα δομικά μέρη της ίδιας παραγράφου του κειμένου

ΔΟΜΙΚΑ ΜΕΡΗ- ΤΡΟΠΟΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ

Η παράγραφος αναπτύσσεται με τη μέθοδο της αιτιολόγησης καθώς αιτιολογεί τη θεματική περίοδο επεξηγώντας γιατί η εκπαίδευση δε θεωρείται πλέον, απλή μετάδοση γνώσεων. 

Θα μπορούσε βέβαια και να θεωρηθεί και ως ορισμός της εκπαίδευσης η Θ.Π

 Η εκπαίδευση δεν νοείται πια ως η απλή, κανονιστική μετάδοση γνώσεων από τις μεγαλύτερες γενιές στις νεότερες, όπως την όριζε ο E. Durkheim κατά τον 19ο αιώνα ….Θεματική περίοδος 

 Και τούτο επειδή..σύγχρονες πρακτικές της καθημερινής ζωής Λεπτομέρειες -σχόλια 

Η εκπαιδευτική πράξη καθίσταται επομένως. .των σχολικών τειχών Κατακλείδα 

 

Β3  α) Να γράψετε ένα α ν τ ώ ν υ μ ο για καθεμιά από τις παρακάτω λέξεις:

ατομική, επιτρέπουν, ανεπαρκείς, διαφορετικές, επεκτείνεται. (μονάδες 5)

β) Να γράψετε ένα σ υ ν ώ ν υ μ ο για καθεμιά από τις παρακάτω λέξεις συνεχή, χρησιμότητα, συνέπειες, δεξιότητες, καθίσταται

ΑΝΤΩΝΥΜΑ

  • ατομική    ¹ συλλογική 
  • επιτρέπουν  ¹ απαγορεύουν 
  • ανεπαρκείς ¹  επαρκείς 
  • διαφορετικές ¹ όμοιες 
  • επεκτείνεται ¹  περιορίζεται 
  ΣΥΝΩΝΥΜΑ 
  • συνεχή: διαρκή ,αδιάλειπτη 
  • χρησιμότητα: ωφέλεια 
  • συνέπειες: αποτελέσματα, επιπτώσεις
  • δεξιότητες: ικανότητες 
  • καθίσταται: γίνεται 

  

Β4. Να επισημάνετε τρία χαρακτηριστικά γνωρίσματα επιστημονικού λόγου στο κείμενο που σας δίνεται

  • Χρήση ειδικού λεξιλογίου επιστημονικού λόγου όπως όρους: αυτομόρφωση, κανονιστική μετάδοση γνώσεων
  • Επίκληση στη λογική με επιχειρήματα και τεκμήρια
  • Κυριολεκτική χρήση της γλώσσας
  • Αποδεικτικός λόγος-περιγραφικός-επίσημο ύφος

Γ. ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΛΟΓΟΥ

«ΑΥΤΟΜΟΡΦΩΣΗ ΕΣ ΑΕΙ»

ΠΡΟΛΟΓΟΣ: Η πλατιά έννοια της παιδείας,συμππυκνώνει εξ ορισμού πολλαπλούς φορείς μόρφωσης του ατόμου.Ειδικότερα σήμερα,με την πολλαπλότητα των πληροφοριών και τη συνεχή  προέκταση  κάθε παγιώμένης γνώσης,η απρόσκοπτη και συνεχιζόμενη πρόσκτηση νέων γνωστικών δεδομένων, καθίσταται αναγκαία για την περαιτέρω πνευματική θωράκιση του ατόμου.Καθώς βασικός σκοπός της παιδείας είναι η ηθικοπλαστική εξύψωση του ατόμου ,η μόρφωση δεν πρέπει να σταματά στο σχολείο ,αλλά να διαπερνά τη σχολική αίθουσα και να εθίζει τον άνθρωπο σε μια αέναη μαθητεία.

ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ: Εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς την αναγκαιότητα της αυτομόρφωσης ως μια διαδικασία κατα την οποία ο σημερινός άνθρωπος οφείλει ενσυνείδητα να υπακούσει αν θέλει να συναρμονίζεται με το συνεχώς εναλλασσόμενο κοινωνικό γίγνεσθαι.

ΚΥΡΙΟ ΜΕΡΟΣ: ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΜΟΡΦΩΣΗΣ

  • διεύρυνση και επέκταση της ήδη υπάρχουσας γνώσης
  • εμπλουτισμός σκέψης -κριτικής ικανότητας
  • προσαρμοστικότητα στα νέα δεδομένα
  • καλλιέργεια ηθικής
  • διαδικασία ενδοσκόπησης και ενσυναίσθησης
  • μεταγνώση: μαθαίνω πως να μαθαίνω
  • άρση των στεροτυπικών αντιλήψεων
  • υγιής πρόοδος και εξέλιξη ενδιφερόντων
  • αποσύνδεση από μηχανιστική μάθηση
  • καλλιέργεια ανθρωπιστικών ιδεώδων
  • προώθηση διαλόγου και ανταλλαγής
  • προώθηση ομαδοσυνεργατικής μάθησης
  • ανταλλαγή απόψεων
  • σταδιακή απόκτηση αυτογνωσίας
  • διαρκής ενημέρωση
  • δημιουργική αξιοποίηση ελεύθερου χρόνου
  • πολιτιστική διάδραση
  • αρωγός της εκπαίδευσης
  • βελτίωση επαγγελματικών επιδόσεων
  • δείγμα επαγγελματισμού και αγάπης για το εργασιακό αντικείμενο
  • ανανέωση γνώσεων και προσωπικότητας
  • ενεργό συμμετοχή και ουσιαστική ενημέρωση για το κοινωνικό γίγνεσθαι
  • μετάδοση της γνώσης
  • ανάπτυξη φιλομάθειας άρα και πολυμάθειας
  • υπαρξιακός-φιλοσοφικός προβληματισμός
  • αίσθηση γνωστικής πληρότητας
  • μείωση μισαλλοδοξίας

ΤΡΟΠΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΩΣΗΣ

  • ξεκινά από το σχολείο έργο του δασκάλου να μαθαίνει στο μαθητή πως να μαθαίνει
  • οικογένεια: ώθηση σε γνώση και πνευματικό κλίμα
  • επαφή με καλλιτεχνικά δρώμενα
  • επαφή με βιβλία,άσκηση κριτικής προέκταση του φανταστικού
  • αναζήτηση της γνώσης από οπου και αν προέρχεται
  • γόνιμη ανταλλαγή απόψεων
  • ΜΜΕ: πηγές ενημέρωσης ,εκπαιδευτική τηλεόραση
  • τυπος: ολόπλευρη ενημέρωση,αναζήτηση της πολυφωνίας και άσκηση κριτικής
  • διαδίκτυο
  • επιμόρφωση μέσω σεμιναρίων
  • κράτος :στροφή στη δια βίου μάθηση,επιδοτούμενα σεμινάρια
  • ατομικός προβληματισμός και συνεχής έρευνα για τις πηγές τις γνώσεις
  • ταξίδια και επαφή με άλλους πολιτισμούς
  • ανοιχτό πανεπιστήμιο
  • γενικότερα ανοιχτή σκέψη και δεκτική στα ερεθίσματα

ΕΠΙΛΟΓΟΣ: Η παιδεία αποτελεί την ηθικοπλαστική ένδυση του ανθρώπου,για αυτό και η πορεία της οφείλει να συνεχίζεται απρόσκοπτα καθόλη τη διάρκεια της ζωή του.Ακριβώς επειδή η έννοια της είναι πολυσήμαντη, οι φορείς από τους οποίους εκπορεύεται είναι ποικίλοι και ασυνεχείς.Ο άνρωπος οφείλει να αναζητά τη γνώση και να αναπροσαρμόζεται στα νέα δεδομένα, θωρακισμένος πάντα με πνευματικά εφόδια που μόνο η δια βιου μάθηση μπορεί να προσφέρει.Η αυτομόρφωση ξεκινά από τα πρώιμα χρόνια της κοινωνικοποίησης του ανθρώπου και αποτελεί μια διαδικασία χωρίς όρια,γίνεται σταδιακά ,ένας υγιής εθισμός που κάθε προδευτική κοινωνία οφείλει να προωθεί.

Read Full Post »

ΠΑΙΔΕΙΑΠΡΟΛΟΓΟΣ: Ένας από τους συχνούς χαρακτηρισμούς που αποδίδεται στην εποχή μας, είναι εκείνος της αλματώδους προόδου σε όλους τους κοινωνικούς τομείς.Έντονα βιομηχανική,τεχνολογικά ανεπτυγμένη και με ένα πλουραλισμό πληροφοριών,βοηθά τον άνθρωπο σήμερα να κατακτά τη γνώση και να την επεκτείνει στις ανώτερες βαθμίδες της.Με τους κρουνούς της ενημέρωσης να ρέουν και την πολλαπλότητα των ερμηνειών τους,πλέον η ανώτερη παιδεία θεωρείται τυπικό προσόν για το μέσο πολίτη κάθε αναπτυγμένου ή έστω αναπτυσσόμενου κράτους.

    ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ: Στα πλαίσια  όμως της εξελιξόμενης αυτής έκρηξης,στέκεται σθεναρά  η ανεργιακή μάστιγα ,που πλήττει το μεγαλύτερο μέρος των πτυχιούχων νέων στη χώρα μας.Φαινόμενο σταθερά αυξανόμενο τα τελευταία χρόνια,η ανεργία των πτυχιούχων αποτελεί πλέον απειλή για τη διάλυση του κοινωνικού ιστού.

 ΚΥΡΙΟ ΜΕΡΟΣ: ΑΙΤΙΑ

Αναζητώντας τα αίτια που οδήγησαν στο λυπηρό αυτό φαινόμενο,ερευνούμε τη δομή του αναλυτικού προγράμματος και την έλλειψη επαγγελματικού προσανατολισμού στα σχολεία.Το μάθημα αυτό καίριο και ουσιαστιkό για το νέο δεν διδάσκεται από καταρτιζόμενους σε αυτό εκπαιδευτικούς και σπάνια έχει πρακτικό αντίκρυσμα στην κοινωνία του σήμερα.Αντίθετα, περιορίζεται σε θεωρητικές γνώσεις συχνά αναχρονιστικές που αποπροσανατολίζουν το νέο και δεν τον βοηθούν να αποκτήσει μαι ολοκληρωμένη ενημέρωση.Τα εγχειρίδια δε,σπάνια aνανεώνονται και η έμπρακτη επαφή με την «ταυτότητα» των επαγγελμάτων είναι ανύπαρκτη.

Το πτυχίο και η απόκτηση του πολλές φορές, αποτελούν μορφή ενίσχυσης του κύρους και του γοήτρου των νέων.Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις νέων που άλλο αγαπούν,άλλο σπουδάζουν και σε διαφορετικό επάγγελμα καταλήγουν.Η μη ταύτιση  των επιθυμιών με την άσκηση του επαγγέλματος αποβαίνει πηγή δυσαρμονίας και ψυχικού κενού,αδύνατο πολλές φορές να καλυφθεί.Είναι προτιμητέα στις μέρες μας η αξιοπρεπής πενία με την κατοχή πτυχίου παρά η ανειδίκευτη εργασία,γεγονός που σηματοδοτεί την ύπαρξη ενός φετιχισμού του διπλώματος.

 Η συσσώρευση των πτυχιούχων στις μεγαλουπόλεις και ο αποκεφαλισμός της επαρχίας επιτείνουν την ανάπτυξη του προβλήματος.Η υπερπληθώρα προσφοράς και η μειωμένη ζήτηση,οξύνουν την κατάσταση και η αποκέντρωση δεν σηματοδοτείται με την παροχή ίσων εργασιακών ευκαιριών.Η άνθηση όμως μιας χώρας δεν συντελείται μόνο από την παραγωγική δομή της πρωτεύουσας τής.

ΡΟΛΟΣ ΣΧΟΛΕΙΟΥ & ΑΝΩΤΑΤΩΝ ΙΔΡΥΜΑΤΩΝ

 Σημαντικός είναι ο ρόλος των ανώτατων ιδρυμάτων και ίσως του όλου εκπαιδευτικού συστήματος που αποτελεί πλέον μια πληγή που έχει σταδιακά κακοφορμίσει.Υποτίμηση των κλασικών παραδοσιακών σχολών με υπερβολική μείωση των βάσεων και εισροή μαθητών με λιγότερες από τις απαιτούμενες γνώσεις.Παράλληλα, με την αύξηση των φοιτητών ανά σχολή και την άμβλυνση των εργασιακών θέσεων το ανεγιακό  χάσμα μεγαλώνει.

 Ο διπλοθεσιτισμός και η ρουσφετολογική τοποθέτηση νέων εργαζομένων,φαινόμενο που έχει τα κατάλοιπα του επί τουρκοκρατίας διευρύνει την αναξιοκρατία και την υποβάθμιση του πτυχίου.Ο ρόλος των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και όλων των φορέων παιδείας είναι επιτακτικός και αναγκαίος για την εξομάλυνση και οριστική επίλυση του ανεργιακού φαινομένου στους πτυχιούχους,  που έχει λάβει πανδημικές διαστάσεις.

 Καίρια και ουσιώδης κρίνεται η κατάκτηση της αυτογνωσίας του νέου με τη συμβολή της παιδείας και της ενδοσκόπησης με στόχο την απελευθέρωση της «παγιδευμένης θέλησης»και επιθυμίας  που κυριεύει μεν το νέο αλλά σταδιακά  ασθμαίνει και μεταλλάσσεται στο ισχύον πνεύμα της εποχής.

Οι δάσκαλοι και οι  εκπαιδευτικοί φορείς σε όλους τους παιδευτικούς χώρους οφείλουν να αναζητούν τις κλίσεις,τα ταλέντα των ευμετάβολων ακόμα νέων και να τα αναδεικνύουν.Το σχολείο οφείλει να αναπροσαρμοστεί , να ακολουθήσει σύγχρονες εκπαιδευτικές μεθόδους και να αναμορφώσει το μάθημα του επαγγελματικού προσανατολισμού,στρατεύοντας ειδικευμένο και άρτια ενημερωμένο διδακτικό προσωπικό,ικανό να διακρίνει την ιδαιτερότητα του κάθε μαθητή ,να τον  κατευθύνει   σε ένα βαθμό, και θαρρετά να προτείνει μια πορεία που θα μπορεί να ακολουθήσει αργότερα.

Τα ανώτα εκπαιδευτικά ιδρύματα θα έπρεπε ίσως να τοποθετήσουν μια φραγή σε σχολές όπου ο κορεσμός κυριαρχεί και το επαγγελματικό μέλλον κρίνεται αβέβαιο.Η εισαγωγή των υποψηφίων πρέπει να κινέιται σε αξιοπρεπή  βαθμολογικά πλαίσια και να αποφεύγονται οι ακρότητες τόσο υψηλόβαθμων όσο και χαμηλόβαθμων υποψηφίων.Το ίδιο το πανεπιστήμιο τέλος και οι φορείς του έχει την άτυπη υποχρέωση σε ένα κοινωνικό κράτος να παρέχει υψηλη ποιότητα παιδείας αλλά και να εξασφαλίζει ένα σταθερό επαγγελματικό μέλλον για τους αποφοίτους του.

 Η συμβολή του κράτους με νέες θέσεις εργασίες και επιδόματα σε ανέργους ανάλογα με την ποιότητα των σπουδών τους κρίνεται ως  μια αναγκαιότητα.Επιπλέον η προσφυγή σε σπουδές εκτός Ελλάδος,δεν θα πρέπει και να συνεπάγεται την προτίμηση και την υπεροχή των απόδημων αποφοίτων –που αποτελεί γεγονός πλέον-αλλά την αξιοκρατική ιεράρχηση των με βάση αντικειμενικά και δημοκρατικά κριτήρια.

 ΕΠΙΛΟΓΟΣ: Όταν αναφερόμαστε πλέον σε μια δημοκρατία πολιτών όπου όλοι θα συμμετέχουμε ενεργητικά και θα αναμορφώνουμε τη ζωή μας ,πρέπει να εννοούμε μια κοινωνία ίσων ευκαιριών για κάθε νέο που ονειρευεται και δημιουργεί νέες «Ιθάκες» και νέες αξίες.Η ανεργία οφείλει να αποτελέσει λέξη άγνωστη για τον οικουμενικό πολίτη του αύριο και πρέπει να αντικατασταθεί από την εργασιακή ισότητα και την ευτυχία της προσφοράς στο σύνολο..Στη δόμηση της κοινωνίας του μέλλοντος όλοι πρέπει να αισθανόμαστε την ενοχή από την ύπαρξης νοσηρών φαινομένων ανεργίας  και στον αντίποδα ,τη χαρά από  την ελπιδοφόρα  εμφάνιση αναζωογονητικών πνευμάτων από το νεανικό χώρο που θα μας προσφέρουν απλόχερα μια  επαγγελματική  αναγέννηση.

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ:ΚΕΛΛΥ ΤΖΑΝΝΙΝΗ

ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ-ΓΛΩΣΣΟΛΟΓΟΣ

Ε.Κ.Π.Α. 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

  •  ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΣΜΥΡΝΙΑΔΟΥ «Η ΕΚΘΕΣΗ ΣΗΜΕΡΑ»
  • «ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ» Ε.ΠΑΠΑΝΟΥΤΣΟΣ

 

Read Full Post »

Η Ιστορία και η Ιστοριογραφία ως μαθήματα πολιτισμού

Ε. Γλύκατζη -Αρβελέρ

Πιστεύεται ότι ο άνθρωπος είναι το μόνο δημιούργημα της φύσης, το μόνο ζώο δηλαδή, που έχει μνήμη των έργων του και των βιωμάτων της ομάδας που ανήκει. Μ’ αυτό το σκεπτικό έγινε δεκτό ότι μόνο ο άνθρωπος έχει ιστορία συνειδητή και ακόμη πιο ριζικά εκφράστηκε το αξίωμα ότι ο άνθρωπος είναι ο δημιουργός της ιστορίας. Η ιστορία, σύνοψη μνήμης ατόμων και ομάδων, είναι, λοιπόν, έργο μόνο του ανθρώπου: ιδού η αρχή που εδραιώνει την ιστορική εμπειρία. Σ’ αυτήν την αρχή, όμως, υπάρχει ανταπάντηση, που λέει ότι: «Όσο η ιστορία είναι δημιούργημα του ανθρώπου, άλλο τόσο και ο άνθρωπος, ο ενταγμένος στο χρόνο, είναι δημιούργημα της ιστορίας».
 
Η γνώμη αυτή εύκολα μπορεί να θεωρηθεί σαν εισαγωγή της μελέτης που θέλει την ιστορία (και κατά επέκταση την ιστοριογραφία σαν μέγιστο ανθρωπιστικό μάθημα, μολονότι, (βέβαια με κάποια υπερβολή), ο Hegel έγραψε ότι «το μόνο πραγματικό δίδαγμα της ιστορία είναι ότι κανείς δεν διδάσκεται ποτέ τίποτε από αυτήν». Η αθέλητη αυτή εγελιανή ταύτιση του ιστορικού μαθήματος, με την όποια άχρηστη πείρα του ανθρώπου που αδυνατεί να γίνει μάθημα για τον άλλον, μάλλον πρέπει να θεωρηθεί άποψη επιφανειακή και άσχετη από το δίδαγμα που δίνει η γνώση του ιστορικού γίγνεσθαι.
 
Είναι φανερό ότι η ανάδειξη της ιστορίας σε επιστήμη, με γνωσιολογικό περιεχόμενο και με ειδικούς κανόνες επιστημολογικούς, ανάγει την ιστορική πράξη, πέρα από μια απλή εμπειρία, σε ύψος «κτήματος ες αεί»· σε μνημείο, δηλαδή σε ορόσημο μνήμης, και γι’ αυτό σε δίδαγμα και βάση αγωγής και ζωής.
 
Πολλές ενδείξεις υπογραμμίζουν τη σημασία της ιστορίας στη διαπαιδαγώγηση του πολίτη. Η αναφορά στα πάτρια αποτέλεσε πάντοτε μέλημα της πολιτείας στην αναζήτηση της συνοχής της. Η λειτουργία αυτή γίνεται θεσμική και πραγματοποιείται είτε με τη διδασκαλία της παράδοσης (της πατροπαράδοτης δηλαδή ιστορίας), είτε με τη συμμετοχή των πολιτών σε τελετές και εορτές που συνοψίζουν, κατά τη συντακτική τελετουργία, μνήμη συλλογική, πολύχρονη και μακραίωνη. Αυτό άλλωστε, αποκρυσταλλώνεται και υλοποιείται με την ανέγερση μνημείων σε δημόσιους χώρους.
 
Να θυμίζω ότι μνήμη και μνημείο έχουν την ίδια ρίζα και να τονίσω άλλη μια φορά ότι, ο έλεγχος από την πολιτεία της συλλογικής μνήμης, έτσι όπως καταγράφεται στις εθνικές εορτές και στις πανηγυρικές επετειακές συνάξεις, αποδεικνύει, κατά τη γνώμη μου, την αναγνώριση του ρόλου της ιστορίας για τη συνοχή του πολιτικού συνόλου μιας χώρας, δηλαδή του κάθε έθνους.
 

Δεν είναι, λοιπόν, παράξενο ότι ο κάθε λαός, (μέσω βέβαια των ταγών του, πολιτικών και πνευματικών) ασκεί, σχεδόν ασυνείδητα μία εκλεκτική επιλογή των ιστορικών γεγονότων που τον αφορούν. Κρατά δηλαδή και υπογραμμίζει όσα του προσδίδουν αίγλη και μεγαλείο, ενώ παραδίδει σε ιστορική αμνησία, προσπερνά, αγνοεί και αποσιωπά ό,τι υποβαθμίζει την ιστορική του πράξη, είτε εξαιτίας των κινήτρων της, είτε λόγω των κακών αποτελεσμάτων της.
 
Έτσι, ο κάθε λαός, έχει την ιστορία που διάλεξε να έχει. Αυτή η ιστορία αυτοεκτίμησης γεμίζει σήμερα τα σχολικά εγχειρίδια κάθε λαού και κάθε χώρας, άσχετα συχνά από τις επικρίσεις και κρίσεις των ειδικών ευσυνείδητων επιστημόνων. Αυτό, ίσως, εξηγεί και το ότι οι λαοί ανακαλύπτουν πρώτα τη σχέση που έχουν με το παρελθόν τους και ύστερα σκύβουν στη γνώση της ιστορίας τους. Και ας μην ξεχνάμε ότι η ιστορία είναι μεν δημιούργημα του παρελθόντος, αλλά διαβάζεται πάντα στο παρόν και απευθύνεται στο μέλλον. Γι’ αυτό και ο καθένας θέλει την πράξη του απέριττη και παραδειγματική, άσχετα από την αλήθεια που η ιστορική επιστήμη καλείται να αποκαταστήσει.
 
Έτσι, το ίδιο γεγονός, διαβάζεται διαφορετικά από τους νικητές και γράφεται διαφορετικά από τους ηττημένους. Και δεν μιλώ εδώ μόνο για γεγονότα που έφεραν σε σύγκρουση διαφορετικούς λαούς και χώρες, αλλά και για γεγονότα διχασμού που αφορούν στην ιστορία ενός και του αυτού έθνους.
 
Γίνεται έτσι αμέσως φανερό ότι η τεκμηρίωση για τη σύνταξη ιστορίας δεν μπορεί να βασισθεί σε έργα που αποβλέπουν σε εθνικές, πολιτικές ή προσωπικές σκοπιμότητες του τότε ή του τώρα. Είναι αναγκαίο ο ιστορικός να διερευνά πτυχές που είναι άσχετες σε πρώτη όψη από την επίσημα καθιερωμένη πράξη, αλλά που η εξέτασή τους διαφωτίζει την ιστορική εξέλιξη.
 
Αναφέρω, για παράδειγμα, ότι τα θέματα που διαλέγει για το Παγκόσμιο Ιστορικό Συνέδριο η Διεθνής Επιτροπή Ιστορικών Σπουδών, είναι πάντοτε αντικείμενο προστριβών μεταξύ των ιστορικών σχολών και ότι εκφράζουν προβλήματα της σύγχρονης έρευνας των ιστορικών επιστημών, έτσι όπως διαμορφώνονται στο γενικότερο ερευνητικό και επιστημονικό πλαίσιο της εποχής. Τα θέματα αυτά μαρτυρούν με τον τρόπο τους:
 α) την επίδραση της τεχνολογικής προόδου στην ιστορική μελέτη, και
β) τη διεθνοποίηση (μάλλον πλανητοποίηση) των σύγχρονων κοινωνιών, που άσχετα από τα ειδοποιά εθνικά, πολιτιστικά στοιχεία, ζουν η κάθε μία σήμερα σε σχέση καθημερινής αλληλεξάρτησης.
 
Μιλώ και πάλι για την ιστορική αρχή που θεσπίζει ότι το παρελθόν δεν είναι ποτέ ολότελα παρωχημένο, και ότι ναι μεν ο άνθρωπος κάνει την ιστορία, αλλά κυρίως είναι η ιστορία που κάνει τον καθένα μας να είναι αυτό που είναι. Ας πω μαζί με τον T. S. Elliot, «σκλάβος ή ελεύθερος είναι ο καθένας μας δημιούργημα της ιστορίας του». «Κάρμα» ονόμασε ο Arnold Toynbee την υπόγεια αυτή ιστορική παρουσία στη μετέπειτα πραγματικότητα. 

Αυτή, η παρούσα ιστορία, κάνει το ιστορικό μάθημα να είναι θέμα και μέλημα του καθενός. Γι’ αυτό και ειπώθηκε ότι η ιστορία είναι η πιο ευτυχισμένη επιστήμη, εφόσον κατέκτησε μικρούς και μεγάλους: όπως κάποτε τα παραμύθια της γιαγιάς και όπως σήμερα η λογοτεχνία που κυκλοφορεί σε βιβλία τσέπης.
 

 (Διασκευασμένο  κείμενο της ομιλίας που έγινε στο Ίδρυμα Γουλανδρή-Χορν)

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ

 

Α.  Καλείστε να ενημερώσετε για το περιεχόμενο  του κειμένου τους συμμαθητές σας στη Βουλή των εφήβων.  (120-140 λέξεις)

ΜΟΝΑΔΕΣ:25

 

Β.1  Να αναζητήσετε τους τρόπους πειθούς που χρησιμοποιεί η ομιλήτρια με σκοπό  να πείσει το ακροατήριο για την αλήθεια των απόψεων της.

ΜΟΝΑΔΕΣ:5

 

Β.2 Να δώσετε τα συνώνυμα των παρακάτω λέξεων:

αξίωμα  εδραιώνει  συλλογική  παρωχημένο  μέλημα

ΜΟΝΑΔΕΣ: 5

 

Β.3  Να χωρίσετε τις λέξεις στα συνθετικά τους μέρη και να δώσετε με το  β΄ συνθετικό ένα παράγωγο:

σύνοψη  ιστοριογραφία  πατροπαράδοτης  προστριβών ανέγερση

ΜΟΝΑΔΕΣ: 5

 

 

Β.4 Να αναφερθείτε στη συλλογιστική πορεία της 4ης  «Πολλές ενδείξεις υπογραμμίζουν…. σε δημόσιους χώρους.» & 5ης παραγράφου: «Να θυμίζω ότι μνήμη και μνημείο….. δηλαδή του κάθε έθνους.»

ΜΟΝΑΔΕΣ: 4

Β.5 Να αξιολογήσετε το παρακάτω επιχείρημα:

α)ως προς το είδος των προτάσεων                                                        ΜΟΝΑΔΕΣ: 2

β)ως προς την πορεία του συλλογισμού                                                    ΜΟΝΑΔΕΣ: 2

γ)  ως προς την αποδεικτική του ισχύ                                                   ΜΟΝΑΔΕΣ: 2

 

Πιστεύεται ότι ο άνθρωπος είναι το μόνο δημιούργημα της φύσης, το μόνο ζώο δηλαδή, που έχει μνήμη των έργων του και των βιωμάτων της ομάδας που ανήκει. Μ’ αυτό το σκεπτικό έγινε δεκτό ότι μόνο ο άνθρωπος έχει ιστορία συνειδητή και ακόμη πιο ριζικά εκφράστηκε το αξίωμα ότι ο άνθρωπος είναι ο δημιουργός της ιστορίας.

 

Β.6  Να σχολιάσετε την ρήση της ομιλήτριας: «Και ας μην ξεχνάμε ότι η ιστορία είναι μεν δημιούργημα του παρελθόντος, αλλά διαβάζεται πάντα στο παρόν και απευθύνεται στο μέλλον».

ΜΟΝΑΔΕΣ:10

Γ . Στην επέτειο της 25ης Μαρτίου ακούσθηκαν ρατσιστικά, εθνικιστικά  συνθήματα  για έθνος  που φιλοξενείται στη χώρα σας, ενώ παράλληλα οι δημοσκοπήσεις από ερωτηθέντες μαθητές έδειξαν έλλειψη ιστορικής γνώσης για την επέτειο αυτή. Σε ένα άρθρο που θα δημοσιευτεί στην τοπική εφημερίδα καλείστε να αναπτύξετε τη σημασία της ιστορικής γνώσης για τη διαπαιδαγώγηση του πολίτη και την απόκτηση της εθνικής του συνείδησης καθώς και τους κινδύνους  που εγκυμονεί η ανιστορικότητα για την ειρηνική συνύπαρξη  των λαών.                                         (500-600 λέξεις)

ΜΟΝΑΔΕΣ: 40

 

 

Read Full Post »

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 75 other followers