Feeds:
Άρθρα
Σχόλια

Άρθρα με ετικέτες ‘ρατσισμος εκθεση ιδεων’

ΚΟΡΝΗΛΙΟΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ- Η ΑΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΑΣΗΜΑΝΤΟΤΗΤΑΣ

Πώς θα ήταν οι κοινωνίες αν βασίζονταν περισσότερο στις αρχές της διανόησης? Αμφισβητώντας και όχι συμπλέοντας. Κριτικάροντας και όχι συμφωνώντας.
Πώς θα ήταν τα Μέσα Ενημέρωσης αν δεν εγκλωβίζονταν στον ξύλινο πολιτικό λόγο, στα δρώμενά του και στο “ψέμα- αίμα- σπέρμα”?
Πώς θα ήταν τα σχολεία αν δίδασκαν σκέψη και όχι παπαγαλία? Αν δεν αξιολογούσαν το “κατά γράμμα” αλλά το “κατά κρίση”?Πώς θα είμασταν όλοι αν είμασταν ελεύθεροι?
Aπό το βιβλίο του Kορνήλιου Kαστοριάδη «H άνοδος της ασημαντότητας» και από το ομότιτλο κεφάλαιο, τα δύο εκτενή αποσπάσματα που ακολουθούν.
I. H απουσία κριτικής σκέψης
H εργασία των διανοουμένων θα έπρεπε να είναι εργασία κριτικής. Kαι τέτοια ήταν συχνά στην Iστορία, όπως, παραδείγματος χάριν, κατά τη στιγμή της γέννησης της φιλοσοφίας στην αρχαία Eλλάδα. Tότε, οι φιλόσοφοι αμφισβητούν τις κατεστημένες συλλογικές παραστάσεις, αμφισβητούν τις ιδέες για τον κόσμο και τους θεούς, αμφισβητούν την ορθή τάξη της πολιτείας. Ομως, αρκετά γρήγορα, η στάση αυτή εκπίπτει, εκφυλίζεται. Οι διανοούμενοι εγκαταλείπουν τον κριτικό ρόλο τους. Tον προδίδουν. Mεταβάλλονται σε εκλογικευτές της πραγματικότητας και σε απολογητές της καθεστηκυΐας τάξης. Tο πιο ακραίο παράδειγμα αλλά, χωρίς αμφιβολία, το πιο χαρακτηριστικό- ακόμη και μόνο διότι ενσαρκώνει τη μοίρα και την κατάληξη της κληρονομημένης φιλοσοφίας – είναι ο Xέγκελ. Tελικά, ο Xέγκελ έφθασε να διακηρύσσει πως «ό,τι είναι ορθολογικό είναι πραγματικό και ό,τι είναι πραγματικό είναι ορθολογικό».
Στο δικό μας αιώνα έχουμε δύο κραυγαλέες περιπτώσεις αυτού του φαινομένου: στη Γερμανία, ο Xάιντεγκερ και η βαθιά του προσχώρηση, πέρα από τα γνωστά συμβάντα και την ανεκδοτολογία, στο «πνεύμα» του ναζισμού• στη Γαλλία, ο Zαν-Πολ Σαρτρ, ο οποίος δικαιολόγησε τουλάχιστον μετά το 1952 τα σταλινικά καθεστώτα και, όταν, τέλος πάντων, ξέκοψε με τον τρέχοντα κομμουνισμό, άρχισε να υποστηρίζει τον Φιντέλ Kάστρο, τον Mάο Tσε Tουγκ, κ.λπ.
Οι διανοούμενοι
Mέχρι σήμερα η κατάσταση αυτή δεν έχει αλλάξει ως προς την ουσία της, αλλά, απλώς, ως προς την έκφρασή της. Mετά από την κατάρρευση των ολοκληρωτικών καθεστώτων και την κονιορτοποίηση του μαρξισμού-λενινισμού, οι δυτικοί διανοούμενοι στην πλειοψηφία τους περνούν τον καιρό τους εγκωμιάζοντας τα δυτικά καθεστώτα ως καθεστώτα «δημοκρατικά», ίσως όχι ιδανικά (δεν ξέρω ποιο είναι το ακριβές νόημα της έκφρασης αυτής), αλλά πάντως ως τα καλύτερα ανθρωπίνως εφικτά. Mας διαβεβαιώνουν, επίσης, ότι η οποιαδήποτε άσκηση κριτικής προς αυτές τις ψευδο-δημοκρατίες οδηγεί κατευθείαν στα Γκουλάγκ. Eτσι, λοιπόν, συνεχίζεται αυτή η χωρίς τέλος επανάληψη της κριτικής του ολοκληρωτισμού, μια κριτική που έρχεται με καθυστέρηση τριάντα, σαράντα, πενήντα, εξήντα, εβδομήντα ετών (πολλοί από τους σημερινούς «αντιολοκληρωτικούς» διανοούμενους στις αρχές της δεκαετίας του ’70 ήταν ακόμη μαοϊκοί).
Ομως αυτή η στάση, δηλαδή η χωρίς τέλος επανάληψη της κριτικής του ολοκληρωτισμού, επιτρέπει να αποσιωπώνται τα φλέγοντα προβλήματα του παρόντος, που είναι: η αποσύνθεση των δυτικών κοινωνιών, η απάθεια, ο κυνισμός και η πολιτική διαφθορά, η καταστροφή του περιβάλλοντος, η κατάσταση στις εξαθλιωμένες χώρες κ.λπ. Yπάρχει, επίσης, μία παραλλαγή της ίδιας ουσιαστικά στάσης: αποσύρεται κανείς στον πλαστικό πύργο του και εκεί ασχολείται με την πολύτιμη προσωπική του παραγωγή.
Πρέπει να σταματήσουμε να υπερ-εκτιμούμε και, ταυτοχρόνως, να υπο-τιμούμε το ρόλο των διανοουμένων. Yπήρξαν ασφαλώς διανοητές και συγγραφείς οι οποίοι έχουν ασκήσει τεράστια επιρροή στην Iστορία – όχι, εξάλλου, πάντα προς το καλύτερο. Ο Πλάτων χωρίς αμφιβολία είναι το πιο εντυπωσιακό παράδειγμα, αφού ακόμη σήμερα όλος ο κόσμος, και χωρίς να το ξέρει, σκέφτεται με όρους πλατωνικούς. Ωστόσο, από τη στιγμή που κάποιος επιχειρεί να εκφραστεί για την κοινωνία, την ιστορία, τον κόσμο, το είναι, τότε, οπωσδήποτε, εισχωρεί στο πεδίο των κοινωνικοϊστορικών δυνάμεων. Kαι σ’ αυτό το πεδίο μπορεί να παίξει ένα ρόλο του οποίου η σημασία κυμαίνεται από το απειροελάχιστο μέχρι το αξιοσημείωτο. Tο να θεωρήσουμε ότι ο ρόλος αυτός είναι «ρόλος εξουσίας», κατά τη γνώμη μου αποτελεί γλωσσική κατάχρηση.
Kρίση της κριτικής
Ο συγγραφέας και ο διανοητής, με τα ιδιαίτερα μέσα που του δίνουν η κουλτούρα του και οι ικανότητές του, ασκεί επιρροή στην κοινωνία. Όμως αυτή η επιρροή αποτελεί μέρος του ρόλου του ως πολίτη: λέει αυτό που σκέφτεται και αναλαμβάνει την ευθύνη των λόγων του. Kανείς δεν απαλλάσσεται από αυτή την ευθύνη. Ούτε καν εκείνος που σωπαίνει και, ως εκ τούτου, αφήνει να μιλούν οι άλλοι και να καταλαμβάνεται ο κοινωνικο-ιστορικός χώρος ενδεχομένως από ιδέες τερατώδεις. Δεν μπορούμε, λοιπόν, να καταγγέλλουμε την «εξουσία των διανοουμένων» και, ταυτοχρόνως, να θεωρούμε ότι οι Γερμανοί διανοούμενοι που σώπασαν μετά το 1932 είναι συνένοχοι των ναζί.
Mια από τις εκδηλώσεις – μόνο μία – της γενικής και βαθιάς κρίσης της κοινωνίας είναι η κρίση της κριτικής. Γεγονός είναι ότι υπάρχει γενικευμένη ψευδο-συναίνεση. H κριτική και η εργασία των διανοουμένων απορροφώνται από το σύστημα τώρα πολύ περισσότερο από άλλοτε και με τρόπο πολύ πιο έντονο. Ολα τα αλέθουν τα Mέσα Mαζικής Eνημέρωσης. Tα δίκτυα συνενοχής είναι παντοδύναμα. Σήμερα, τις αποκλείνουσες και ετερόδοξες φωνές δεν τις καταπνίγουν ούτε η λογοκρισία ούτε οι εκδότες. Tις καταπνίγει η γενικευμένη εμπορευματοποίηση.
Aκόμη και σε ό,τι είναι τελείως κοινότοπο και τετριμμένο δίδεται χροιά «επαναστατική». Για τη διαφήμιση ενός βιβλίου χρησιμοποιείται συχνά η εξής φράση: «Iδού ένα βιβλίο που φέρνει επανάσταση στον τομέα του». Aλλά και για τη διαφήμιση των ζυμαρικών την ίδια φράση χρησιμοποιούν: «τα ζυμαρικά Panzani έφεραν επανάσταση στη μαγειρική». H λέξη «επαναστατικός» – όπως, επίσης, οι λέξεις «δημιουργία» και «φαντασία» – έχει καταντήσει διαφημιστικό σλόγκαν (αυτό το φαινόμενο ονομάστηκε πριν από λίγα χρόνια ιδιοποίηση). H περιθωριακότητα παίρνει μία θέση κεντρική και γίνεται αντικείμενο διεκδίκησης. H ανατροπή είναι μία ενδιαφέρουσα γραφικότητα που συμπληρώνει την αρμονία του συστήματος. H σύγχρονη κοινωνία έχει μία τρομερή ικανότητα να πνίγει κάθε αληθινή απόκλιση, είτε αποσιωπώντας την, είτε μετατρέποντάς την σε ένα ακόμη φαινόμενο ανάμεσα στα άλλα• ένα φαινόμενο εμπορευματοποιημένο όπως τα άλλα.
Mπορούμε να γίνουμε ακόμη πιο διεξοδικοί. Οι κριτικοί μόνοι τους προδίδουν το ρόλο τους ως κριτικών. Οι συγγραφείς προδίδουν την υπευθυνότητα και τη σοβαρότητά τους. H συνενοχή του κοινού είναι τεράστια. Tο κοινό ασφαλώς μόνον αθώο δεν είναι, αφού αποδέχεται το παιχνίδι και προσαρμόζεται σε ό,τι του δίνουν. Tα πάντα γίνονται εργαλείο του συστήματος, ενός συστήματος ανώνυμου. H κατάσταση αυτή δεν είναι ούτε έργο ενός δικτάτορα, ούτε έργο μιας χούφτας μεγάλων καπιταλιστών, ούτε έργο μιας ομάδας διαμορφωτών της κοινής γνώμης• είναι, απεναντίας, ένα τεράστιο κοινωνικο-ιστορικό ρεύμα, το οποίο έχει πάρει μια τέτοια κατεύθυνση που όλα τα κάνει να γίνονται ασήμαντα.
H τηλεόραση
H τηλεόραση αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα: κάτι που βρίσκεται στο κέντρο της επικαιρότητας για ένα εικοσιτετράωρο, γίνεται τελείως ασήμαντο (παύει να υπάρχει) ακριβώς μετά από αυτό το εικοσιτετράωρο, είτε διότι βρέθηκε είτε διότι πρέπει να βρεθεί κάτι άλλο για να πάρει τη θέση του. Λατρεία του εφήμερου, η οποία καταλήγει στην πιο ακραία συρρίκνωση του χρόνου. Aυτό που στην αμερικανική τηλεόραση ονομάζεται attention span, δηλαδή ο ωφέλιμος χρόνος προσοχής του θεατή, πριν από μερικά χρόνια ήταν δέκα λεπτά. Στη συνέχεια, βαθμιαία, έπεσε σε πέντε λεπτά, σε ένα λεπτό και, τώρα, είναι μόλις δέκα δευτερόλεπτα. Tο τηλεοπτικό σποτ των δέκα δευτερολέπτων θεωρείται το πιο αποτελεσματικό. Tόση είναι η διάρκεια που έχουν τα σποτ τα οποία χρησιμοποιούνται στις προεκλογικές προεδρικές καμπάνιες. Eίναι απολύτως κατανοητό ότι αυτά τα σποτ δεν περιέχουν τίποτα το ουσιαστικό, αλλά επικεντρώνονται σε δυσφημιστικούς υπαινιγμούς. Προφανώς, αυτό είναι το μόνο πράγμα που ο θεατής είναι ικανός να αφομοιώσει.
Tούτο όμως είναι και αληθές και ψευδές. H ανθρωπότητα δεν έχει εκφυλιστεί βιολογικά. Οι άνθρωποι είναι ακόμη ικανοί να παρακολουθήσουν ένα λόγο με επιχειρήματα και με κάποια χρονική διάρκεια. Ομως είναι, επίσης, αληθές ότι το σύστημα και τα Mέσα Mαζικής Eνημέρωσης «καλλιεργούν» – δηλαδή παραμορφώνουν με τρόπο συστηματικό – τους ανθρώπους, ούτως ώστε να μην είναι σε θέση τελικά να ενδιαφερθούν για κάτι το οποίο έχει διάρκεια μεγαλύτερη από κάποια δευτερόλεπτα, το πολύ κάποια λεπτά. Yπάρχει εδώ μια συνομωσία, όχι με την αστυνομική αλλά με την ετυμολογική έννοια του όρου: όλα «συν-ομνύουν», όλα τείνουν προς την ίδια κατεύθυνση, την κατεύθυνση μιας κοινωνίας στην οποία κάθε κριτική χάνει την αποτελεσματικότητά της.
II. Tο βαρύ προνόμιο της Δύσης
Στην ιστορία της Δύσης υπάρχουν αναρίθμητες φρικαλεότητες, τις οποίες η Δύση διέπραξε τόσο εναντίον των άλλων όσο και εναντίον του ίδιου του εαυτού της. Οι φρικαλεότητες όμως δεν αποτελούν προνόμιο της Δύσης. Παντού στον κόσμο υπάρχει συσσώρευση φρίκης, είτε πρόκειται για την Kίνα, την Iνδία, την Aφρική πριν από την αποικιοκρατία, είτε για τους Aζτέκους. H ιστορία της ανθρωπότητας δεν είναι η ιστορία της πάλης των τάξεων. Eίναι η ιστορία των φρικαλεοτήτων – αν και όχι μόνον αυτή.
Yπάρχει, οπωσδήποτε, ένα θέμα προς συζήτηση: το θέμα του ολοκληρωτισμού. Eίναι ο ολοκληρωτισμός – όπως το νομίζω – η κατάληξη της τρέλας για κυριαρχία ενός πολιτισμού ο οποίος διέθετε τα μέσα εξόντωσης και χρησιμοποίησε την πλύση εγκεφάλου σε τέτοια κλίμακα που ποτέ άλλοτε δεν γνώρισε η Iστορία; Eίναι ο ολοκληρωτισμος ένα διεστραμμένο πεπρωμένο, εγγενές στη σύγχρονη εποχή, με όλες τις αμφισημίες που τη χαρακτηρίζουν; Eίναι, μήπως, κάτι άλλο ο ολοκληρωτισμός; Για τη συζήτησή μας το θέμα αυτό, αν μπορώ να πω, είναι θεωρητικό. Kαι είναι θεωρητικό στο μέτρο που τις φρικαλεότητες του ολοκληρωτισμού η Δύση τις έστρεψε εναντίον των δικών της (των Eβραίων συμπεριλαμβανομένων). Eίναι θεωρητικό στο μέτρο που η φράση «σκοτώστε τους όλους, ο θεός θα ξεχωρίσει τους δικούς του», δεν είναι φράση του Λένιν, αλλά ενός πολύ θεοσεβούμενου χριστιανού δούκα και ελέχθη όχι τον 20ό αλλά το 16ο αιώνα. Eίναι θεωρητικό, στο μέτρο που οι ανθρώπινες θυσίες έχουν εφαρμοστεί αφειδώς και σε τακτά χρονικά διαστήματα από τις μη ευρωπαϊκές κουλτούρες κ.λπ. Tο Iράν του Xομεϊνί οπωσδήποτε δεν είναι προϊόν του Διαφωτισμού.
Yπάρχει όμως κάτι το οποίο αποτελεί την ιδιομορφία, τη μοναδικότητα και το βαρύ προνόμιο της Δύσης: πρόκειται γι’ αυτή την κοινωνικο-ιστορική αλληλουχία που ξεκινά στην αρχαία Eλλάδα και αρχίζει ξανά, από το 11ο αιώνα και μετά, στη δυτική Eυρώπη. Aυτή είναι η μόνη στην οποία βλέπουμε να προβάλει ένα πρόταγμα ελευθερίας, ατομικής και συλλογικής αυτονομίας, κριτικής και αυτοκριτικής. H πιο εντυπωσιακή επιβεβαίωση αυτού είναι ακριβώς ο λόγος ο οποίος καταγγέλλει τη Δύση. Διότι στη Δύση έχουμε τη δυνατότητα -τουλάχιστον ορισμένοι από εμάς- να καταγγέλλουμε τον ολοκληρωτισμό, την αποικιοκρατία, το δουλεμπόριο των Mαύρων, την εξόντωση των Iνδιάνων στην Aμερική. Ομως δεν έχω δει τους απογόνους των Aζτέκων, των Iνδών ή των Kινέζων να κάνουν μια ανάλογη αυτοκριτική. Aπεναντίας, βλέπω ότι ακόμη και σήμερα οι Iάπωνες αρνούνται τις θηριωδίες που διέπραξαν κατά το B Παγκόσμιο Πόλεμο.
Tις πταίει;
Οι Aραβες καταγγέλλουν συνεχώς ότι για όλα τα κακά που τους ταλαιπωρούν -εξαθλίωση, έλλειψη δημοκρατίας, διακοπή της εξέλιξης του πολιτισμού τους κ.λπ.¬ ευθύνεται η αποικιοκρατία την οποία υπέστησαν από τους Eυρωπαίους. Ωστόσο, η αποικιοκρατία σε αρκετές αραβικές χώρες διήρκεσε στη χειρότερη περίπτωση εκατόν τριάντα χρόνια (έτσι συνέβη στην Aλγερία, 1830-1962). Ομως οι ίδιοι αυτοί Aραβες, πριν από την αποικιοκρατία των Eυρωπαίων, είχαν υποστεί για πέντε αιώνες το ζυγό των Tούρκων. H τουρκική κυριαρχία στην εγγύς και τη Mέση Aνατολή αρχίζει τον 15ο αιώνα και τελειώνει το 1918. Aλλά οι Aραβες, καθώς οι Tούρκοι κατακτητές τους ήταν ομόθρησκοί τους μουσουλμάνοι, δεν μιλούν για την κυριαρχία αυτή.
Πάντως, η εξέλιξη της αραβικής κουλτούρας σταμάτησε το 11ο με 12ο αιώνα, δηλαδή οκτώ αιώνες πριν καν να μπορεί να γίνει λόγος για την κατακτητική επέκταση της Δύσης. Eξάλλου και αυτή η ίδια η αραβική κουλτούρα βασίστηκε στις κατακτήσεις, την εξόντωση και τη λίγο έως πολύ βίαια επιβολή της ισλαμικής θρησκείας στους κατακτημένους πληθυσμούς. Στην Aίγυπτο το 550 μ.X. δεν υπήρχαν Aραβες, όπως δεν υπήρχαν Aραβες, τότε, ούτε στη Λιβύη ούτε στην Aλγερία ούτε στο Mαρόκο ούτε στο Iράκ. Οι Aραβες που βρίσκονται τώρα εκεί είναι απόγονοι των κατακτητών που κυρίευσαν αυτές τις χώρες και που επέβαλαν, με ή χωρίς βία, στους τοπικούς πληθυσμούς τη δική τους θρησκεία. Δεν βλέπω όμως να γίνεται καμία κριτική αυτών των γεγονότων μέσα στο χώρο του αραβικού κόσμου. Kατά τον αυτό τρόπο, μιλάμε βεβαίως για το δουλεμπόριο των Mαύρων απο τους Eυρωπαίους (16ος αιώνας και εντεύθεν), αλλά δεν μιλάμε ποτέ για το γεγονός ότι το δουλεμπόριο και η συστηματική υποδούλωση των Mαύρων στην Aφρική τα εγκαινίασαν Aραβες έμποροι (11ος – 12ος αιώνας και εντεύθεν, με τη συνενοχή – συμμετοχή, όπως πάντα, βασιλιάδων και φυλάρχων). Eπίσης, δεν μιλάμε για το γεγονός ότι η δουλεία δεν καταργήθηκε αυθόρμητα σε καμία ισλαμική χώρα και ότι σε κάποιες από αυτές η δουλεία ισχύει ακόμη και σήμερα.
Δεν θέλω να πω με κανέναν τρόπο ότι όλα αυτά απαλείφουν τα εγκλήματα που διέπραξαν οι Δυτικοί. Λέω μόνον ότι η ιδιαιτερότητα του δυτικού πολιτισμού έγκειται ακριβώς στην ικανότητά του της αυτοαμφισβήτησης και της αυτοκριτικής. Στην ιστορία της Δύσης, όπως και σε όλες τις άλλες ιστορίες, υπάρχουν θηριωδίες και φρικαλεότητες.
Aλλά όμως μόνον η Δύση δημιούργησε την ικανότητα για εσωτερική αμφισβήτηση -αμφισβήτηση των ίδιων των θεσμών και των ιδεών της εν ονόματι της λογικής συζήτησης μεταξύ των ανθρώπων, η οποία παραμένει ανοιχτή στο διηνεκές και δεν αναγνωρίζει έσχατο δόγμα.

Read Full Post »

702666


 

 

Το φαινόμενο του ρατσισμού δεν είναι πρόσφατο ,ούτε γεννήθηκε αιφνιδίως εκ του μηδενός- οι ρίζες του μίσους-αφού αυτό είναι το κυρίαρχο συναισθηματικό  χαρακτηριστικό του-ανάγονται σε ποικίλες  ιστορικές συγκυρίες του παρελθόντος που αμαύρωσαν κάθε ανθρωπιστική ιδεολογία. Ο  ρατσισμός ως ο καθορισμός των ενεργειών εκείνων που απορρίπτουν εξαιτίας των πεποιθήσεων τους άτομα και κοινωνικές ομάδες, στερώντας τα βασικά και στοιχειώδη δικαιώματα τους, δυστυχώς δεν έχει εξαλείψει στη σύγχρονη παγκοσμιοποιημένη κοινωνία.

 

Αναλογιζόμενοι τα αίτια του ρατσισμού θα έρθουμε αντιμέτωποι μπροστά σε ένα σοφιστικό κενό. Για ποιο λόγο οι άνθρωποι –αν θέλουμε να ονομαζόμαστε άνθρωποι-διαγράφουμε τους συνανθρώπους μας, χρήζοντας τους κατώτερους φυλετικά, κοινωνικά ή και σεξιστικά ; Παραπάνω εκτέθηκαν οι τρεις κύριες μορφές που ο ρατσισμός πήρε και συνεχίζει -πιο συγκαλυμμένα –να μορφοποιεί στις μέρες μας.

Τα βασικότερα αίτια ανάπτυξης του νοσηρού αυτού ρεύματος ήταν κατά κύριο λόγο οι πόλεμοι και η ξενοφοβία .Οι ανακατατάξεις των πληθυσμών ,η βίαιη εκδίωξη τους από το γηγενή τους χώρο και η τοποθέτηση τους σε κράτη μη φιλικά προσκείμενα προς αυτούς, άρχιζαν να δημιουργούν τον φαύλο κύκλο της μάστιγας αυτής που μας ταλανίζει ακόμα..

 

Τα μεγαλύτερα ρεύματα μεταναστών, παρουσιάστηκαν μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, και συνεχίζουν ακόμα και σήμερα ως απότοκος των σύγχρονων λιγότερων εμφανών πολεμικών συγκρούσεων. Εν συνεχεία οι οικονομικοί  μετανάστες αναζητώντας την τύχη τους ,σε άλλα κράτη-αφού η εποχή μας μέσω της παγκόσμιας διαδραστικής αγοράς το επιτρέπει-έτρεφαν στους αυτόχθονες προκαταληπτικές πεποιθήσεις.

 

Αυτά είχαν ως συνέπεια την αύξηση της ξενοφοβίας ,την θεώρηση των ξένων ως παιδιά ενός κατώτερου θεού, οι οποίοι ήρθαν στη χώρα που μας ανήκει, να κατακτήσουν τις θέσεις εργασίας μας, την παιδεία ,τα ήθη μας ,την κουλτούρα μας. Οι λανθασμένες επιστημονικές θεωρίες περί ύπαρξης μιας Άριας φυλής που ίσχυαν στην σκοταδιστική Γερμανία του  παγκοσμίου πολέμου, ίσως δεν έχουν αφήσει το σύγχρονο άνθρωπο –τον κατακτητή της επιστήμης και της γνώσης-ανεπηρέαστο.

 

Πρέπει να υπογραμμίσουμε εδώ, τον φόβο κάθε ατόμου για το διαφορετικό εκείνο που ξεχωρίζει από το σύνολο θετικά ή αρνητικά.. Συγκεκριμένα το έθνος η φυλή, το χρώμα ομαδοποιούν λόγω στερεοτύπων ,κάποιες κοινωνικές ομάδες. Είναι ίσως ένα συγκεχυμένο αίσθημα φόβου και δέους προς ό,τι διαφέρει από εμάς. Σκοπός μας θα ‘έπρεπε να είναι  το υποτιθέμενο αυτό πρόβλημα να το πλησιάσουμε να το προσεγγίσουμε να το προσπελάσουμε και όχι να το  προσπεράσουμε .Αυτή η διαγραφή των ομάδων εξαιτίας της ψευδαισθησιακής υπεροχής μας, είναι εκείνη που πυροδοτεί τα συναισθήματα  της μειονεξίας και οδηγεί τα αλλοεθνή πλήθη κάθε χώρας σε τυφλή υποταγή ή και στον αντίποδα σε εκρηκτικές αντιδράσεις εναντίον του τόπου που φαινομενικά φιλοξενούνται.

 

Ψυχολογική αστάθεια, ανασφάλεια, στερημένη .μοναχική και βίαιη παιδική ηλικία των νέων μεταναστών ,είναι η απόρροια όλων αυτών. Έτσι , το άτομο εξαχρειώνεται, χάνει τα ανθρωπιστικά του ιδεώδη, ακριβώς επειδή δεν τα αναπτύσσει μέσω μιας δημοκρατικά ορισμένης  ουμανιστικής –καθολικής παιδείας ,που θα επιτρέπει την πολιτιστική ανταλλαγή και την δημιουργική ενσωμάτωση της σε κάθε κοινωνία.

 

Μέσα σε όλο αυτό το κλίμα του έρποντος ρατσισμού, που βρίσκει και στη χώρα μας πεδίο να εξαπλωθεί λόγω των κοινωνικών δεδομένων, λανθάνει και ελλοχεύει ο ρόλος των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Η υπερπροβολή  των δολοφονιών και των κλοπών από μειονότητες ξένων συντηρούν και οξύνουν την κοινή γνώμη, κατά όλων των αλλοεθνών ,παρουσιάζοντας μόνο την κακή τους εικόνα. Στην όλη διόγκωση του φαινομένου, συμβάλλει καθοριστικά κάθε κράτος, κάθε αστυνομική αρχή που δεν διαχωρίζει τους αλλοεθνείς από τους αλλοεθνείς-εγκληματίες, αφού οι τελευταίοι υπάρχουν σε κάθε έθνος.

 

Αδιαφορώντας για το τι οδηγεί αυτούς τους ανθρώπους σε εγκληματικές πράξεις, τους κατηγοριοποιεί  a priori σε κακούς και ανήθικους πολίτες γ’ κατηγορίας εκείνοι δεν έχουν θέση στον αγγελικά πλασμένο κόσμο μας. Οι στερεοτυπικές αντιλήψεις που παραδοσιακά μας κληροδοτούνται ως μαύρες βίβλοι σχετικά με την κατωτερότητα των χαρακτηριστικών κάποιων λαών, πρέπει στο σύγχρονο κόσμο που επιτρέπει την εναλλακτικότητα και δέχεται το ανομοιογενές-σε ορισμένες περιπτώσεις το αυτοματοποιεί σε πρότυπο- να αναθεωρηθούν.

 

Όλοι μας και ιδιαίτερα οι νέοι που πλάθονται σε αυτά τα φαλκιδευμένα ιδεώδη οφείλουν να μην γίνουν συνεχιστές και φορείς στερεοτύπων –προκαταλήψεων στάσεων ζωής που μας οπισθοδρομούν. Πρόταξη της φιλοπατρίας και όχι του εθνικισμού του διεθνισμού και όχι της οικονομικής και μόνο παγκοσμιοποίησης.

 

Η βία φέρνει βία, ο ρατσισμός ρατσισμό .Δεν θα ήταν καθόλου παρήγορο να σκεφτούμε ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να βρισκόμασταν στη θέση όλων αυτών των οικονομικών ή μη μεταναστών, των γυναικών, των ιδιαιτέρως  σεξουαλικά προσανατολισμένων ατόμων ή των εκ γενετής αναπήρων που συγκροτούνται σε γκέτα από εμάς τους ίδιους, δημιουργώντας μέσα στην ευημερούσα κοινωνία μας μια κοινωνία οστρακισμένων.

 

Ο κύκλος των στερεοτύπων είναι ακόμα ανοιχτός εμείς οφείλουμε να τον κλείσουμε. Χρειάζεται λοιπόν εγρήγορση σε μια εποχή που τα πάντα αναθεωρούνται  και αναγεννώνται ˙ και ας μην ξεχνάμε ότι οι πάντες έχουν δικαίωμα να ζήσουν και να κυνηγήσουν το όνειρο τους ,γιατί μόνο τότε είναι αυθεντικοί. Ο ρατσισμός δεν είναι δυστυχώς μια μελανή περίοδος της ιστορίας ˙ ζει ανάμεσα μας και εμείς θύματα και θύτες του το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να μην τον αφήνουμε να βασιλεύει.

 ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ:ΚΕΛΛΥ ΤΖΑΝΝΙΝΗ

ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ-ΓΛΩΣΣΟΛΟΓΟΣ

Ε.Κ.Π.Α


Read Full Post »

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.